Αποτέλεσμα εικόνας για etwinning

          Αποφοίτηση 2016

             Αποφοίτηση 2015

            Αποφοίτηση 2014

             Aποφοίτηση 2013

Λήξη σχολ. έτους 2010-11

                        

ΚΥΠΡΟΣ ΙΟΥΛΙΟΣ 1974

τουρκική εισβολή και διχοτόμηση του νησιού

κωδική ονομασία της επιχείρησης:

«Αττίλας»

200.000 εκδιώκονται από τα σπίτια τους και γίνονται πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα

Τη Δευτέρα 12 /5/2017 στα πλαίσια του  πολιτιστικού προγράμματος «Το δράμα των προσφύγων χθες και σήμερα» πραγματοποιήθηκε στο χώρο του Γυμνασίου εκδήλωση αφιερωμένη στην Κύπρο. Οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν την ιστορία της Κύπρου , να μάθουν για την τουρκική εισβολή και τη διχοτόμηση του νησιού αλλά και για τους χιλιάδες Κύπριους πρόσφυγες που αυτή προκάλεσε.

Παρούσες στην εκδήλωση, η κ. Ελένη Καραγιάννη – Βαρνάβα, φιλόλογος, τέως δημοτική σύμβουλος δήμου Ωρωπού και ενεργό μέλος της Ένωσης Κυπρίων , η κ. Λιασή Μαρία, καθηγήτρια πληροφορικής στο σχολείο μας και η κ. Γκιούλμπαμπα Κατερίνα , νηπιαγωγός.

Και οι τρείς καλεσμένες μας ξετύλιξαν μέσα από τις ερωτήσεις των μαθητών την ιστορία της Κύπρου ,την ελληνικότητά της, τον ηρωικό αγώνα των Κυπρίων κατά των Άγγλων και των Τούρκων αλλά και την προδοσία του νησιού από την κυβέρνηση της χούντας.

Μέσα από τα προσωπικά τους βιώματα ( και οι τρείς έζησαν την εισβολή), μας παρουσίασαν με συγκινητικό τρόπο το τι σημαίνει να εγκαταλείπεις το σπίτι και τον τόπο σου , να γίνεσαι πρόσφυγας ,να χάνεις τα πάντα,να μη μπορείς ποτέ να ξαναζήσεις εκεί που γεννήθηκες , άλλοι να μένουν πια στο σπίτι σου, να ξεκινάς από την αρχή …

f110 f12 f13 f15 f17 f18 f19 f20 f211 f244 f249

Καταλάβαμε πόσο ξαφνικά μπορεί να ανατραπεί η ζωή των ανθρώπων, παγιδευμένη στα παιχνίδια των μεγάλων δυνάμεων, είτε αυτοί ζουν στην Συρία και το Αφγανιστάν , είτε στη Μ.Ασία και τον Πόντο, είτε στην Κύπρο και την Ελλάδα.

Νιώθουμε πραγματικά την ανάγκη να ευχαριστήσουμε θερμά τις καλεσμένες μας που τόσο γενναιόδωρα μοιράστηκαν μαζί μας τα προσωπικά τους βιώματα ,αποκαλύπτοντας ένα κομμάτι ιστορίας, άγνωστο στα περισσότερα παιδιά.

Σας ευχαριστούμε!

                                                                                                                                                                                                                                                              Οι υπεύθυνες καθηγήτριες

    Μίχα Αναστασία , Φιλιππάτου Μαρία.

ΕΠΙΣΚΕΨΗ  ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ

«Το δράμα των προσφύγων χθες και σήμερα»

στην ανοιχτή δομή φιλοξενίας προσφύγων στη Μαλακάσα!

Μια επίσκεψη που οι μαθητές της ομάδας μας περίμεναν με ανυπομονησία! Μια επίσκεψη που μαςγέμισεσυναισθήματα χαράς και αισιοδοξίας για το μέλλον των παιδιών αυτών στην χώρα μας.

Οι μαθητές μας , αφού ξεναγήθηκαν στο χώρο από τον κ. Στέφανο Γανωτή,ο οποίος μας πληροφόρησε για τις συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων που έχουν βελτιωθεί κατά πολύ, αλλά και για τα προβλήματά τους, συναντήθηκαν με αγόρια και κορίτσια της ηλικίας τους.

Είδαν μια όμορφη παρουσίαση που είχαν ετοιμάσει τα παιδιά για το Αφγανιστάν και με τη σειρά τους παρουσίασαν στα προσφυγόπουλα τις ομορφιές της Ελλάδας αλλά και του Ωρωπού!

Στη συνέχεια διαβάστηκαν ποιήματα και μικρά διηγήματαπου είχαν γράψει οι μαθήτριες Μήλα Αγγελική και Μήλα Κωνσταντίνα, ενώ ταυτόχρονα μεταφράζονταν και στα αφγανικά.

Ένα αγόρι από το Αφγανιστάν τραγούδησε ένα παραδοσιακό τους τραγούδι,αλλά η  έκπληξη της ημέρας ήρθε από  τα κορίτσια τα οποία με τη συνοδεία της λύρας του κ. Γανωτή τραγούδησαν στα ελληνικά το «Έχε γεια , πάντα γειά »!

 Υπό τους ήχους της λύρας πιαστήκαμε όλοι μαζί σε ένα κύκλο και χορέψαμε παραδοσιακούς χορούς δικούς μας αλλά και έναν αφγανικό!

Σειρά τώρα είχαν τα παιχνίδια  με εμψυχωτή τον κ. Γανωτή, παιχνίδια που αναδείκνυαν  την συνεργασία , την εμπιστοσύνη και την αλληλεγγύη μεταξύ των παιδιών.

Στο τέλος της συνάντησης τα παιδιά ανακατεμένα , συζητούσαν μεταξύ τους τα κοινά όνειρα και τις προσδοκίες τους…

Τώρα αισθάνονταν όλοι λιγότεροι ξένοι μεταξύ τους…

Από τη μεριά μας θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε θερμά και τον κ. Γανωτή αλλά και την κ. Καρακατσάνη από τη SIFκαι όλους όσους μας υποδέχτηκαν στο κάμπ. Επίσης τη συνάδελφό μας την καθηγήτρια των αγγλικών κ. Ζεάκη Μαριλένα για τη συμβολή της.

                                               Οι υπεύθυνες του προγράμματος

                                                Μίχα Αναστασία ,   Φιλιππάτου Μαρία

mal1 mal10 mal11 mal3 mal4 mal5 mal6 mal9

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΓΡΑΦΗ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ 1ου ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΣΚΑΛΑΣ ΩΡΩΠΟΥ

ΜΕ ΘΕΜΑ: «ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΗΣ  ΠΡΟΣΦΥΓΙΑΣ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ»

Κείμενα απο τις μαθήτριες της Β΄ Γυμνασίου:  Μήλα Αγγελικής  και Μήλα Κωνσταντίνας 

Αφίσα της μαθήτριας της Β΄ Γυμνασίου: Λειβαδά Κατερίνας

ΚΕΙΜΕΝΟ 1.                                                   «Θα γυρίσω…»

    Ναι, είμαι εγώ που θα γυρίσω!Εγώ που γράφω!Είμαι εγώ, ένα κορίτσι λεπτό, μικροκαμωμένο.

Με τα παιχνιδιάρικα κοτσιδάκια να ζωηρεύουν το φοβισμένο μου πρόσωπο.Με τις μελαχροινές αφέλειες να σκιάζουν τα θλιμμένα πράσινα μάτια μου.Ναι, εγώ είμαι!Είμαι η Μελέκ.

    Δεν ξέρω για την δική σου ιστορία, αλλά η δική μου είναι θλιβερή και μάλλον μπερδεμένη.Πριν από όλα αυτά ήμουν απλά ένα κοριτσάκι, όμοιο με χιλιάδες άλλα, είχα όνειρα, ελπίδες αγωνίες, όμοιες με όλα τα κοριτσάκια του κόσμου:αν θα τα πάω καλά στο σχολείο, αν θα με αφήσουν να δω τηλεόραση, αν θα μου αγοράσουν εκείνο το υπέροχο κουτάβι με τα μεγάλα μάτια…Όμως ποτέ δεν είχα συνειδητοποιήσει, γιατί οι γονείς μου μέρα με τη μέρα φαίνονταν πιο απελπισμένοι, πιο κουρασμένοι, πιο λυπημένοι, μέχρι εκείνη τη νύχτα…

    Εκείνη τη νύχτα-θυμάμαι- καθόμουν ήρεμη παίζοντας με το λατρεμένο κουτάβι που, επιτέλους, μου είχαν αγοράσει! Ξαφνικά, ένας εκκωφαντικός ήχος από συνεχείς εκρήξεις τρελαίνει τα αυτιά μου και παγώνει το αίμα μου.Σέρνομαι ως το παράθυρο – πού τη βρήκα την τόλμη! -  και πίσω από τη λεπτή κουρτίνα μέσα στο σκοτάδι, διακρίνω το σπίτι του φίλου μου του Νεντίμ, γκρεμισμένο!

Ο ίδιος και οι γονείς του τρέχουν πανικόβλητοι κουβαλώντας ό,τι μετά βίας μπορούν να διασώσουν, στο δρόμο.Την ίδια στιγμή πετάγομαι ορθή έτοιμη να τρέξω να τους βοηθήσω μα…κι άλλος κρότος πιο δυνατός σκίζει σαν αστραπή τη νυχτερινή σιγή κι ύστερα κι άλλος κι άλλος κι άλλος…

    Ύστερα; Δεν θυμάμαι!Μετά από ώρα βρέθηκα σε μια αποπνικτικά γεμάτη βάρκα τυλιγμένη με μια μικρή κουβέρτα στην αγκαλιά της μητέρας μου…Έριξα μια απορημένη ματιά στη βάρκα και μια ερωτηματική στο κλαμμένο πρόσωπο της  μητέρας.

-          Ο μπαμπάς;

 Εκείνη με κοίταξε με πόνο και μου έδειξε τον χρυσό σταυρό που πάντα φορούσε ο πατέρας.Ξέσπασα σε γοερό κλάμα, τόσο που δεν ένιωθα πια τίποτα ,έως ότου στέρεψα πια και κατάλαβα πως φτάναμε σε ένα λιμάνι. Ποιο; Ιδέα δεν είχα. Ήξερα μόνο πως ήμουν μισάρφανη χωρίς καμία υλική βοήθεια ανάμεσα σε αγνώστους…Ήξερα όμως και κάτι άλλο! Κάτι που θα μου έδινε κουράγιο και θα ξεπερνούσα καρτερικά τις δυσκολίες της νέας μου ζωής. Ήξερα πως όποιο κι αν ήταν το κόστος, όποιες και να ήταν οι θυσίες, όσο καιρό και να έπαιρνε, κάποτε θα γύριζα πίσω! Πίσω, εκεί που που γεννήθηκα, που μεγάλωσα, στη γη που έκανα τα πρώτα μου βήματα, στη Συρία…

      Ναι, εκεί θα γυρίσω και θα βρω ξανά την παλιά μου ζωή στη δική μου πατρίδα…Θα γυρίσω! 

 

ΚΕΙΜΕΝΟ 2.                                     «Ευχαριστώ»

-          Λοιπόν, τι είναι αυτά;

-          Τι θες να’ναι; Προσφυγικός καταυλισμός! αποπήρε τη φιλενάδα της η Πόπη.

-          Μα καλά, ακόμα κι εδώ έφτιαξαν; Δεν τους έφτανε ολόκληρη Ελλάδα, στο στέκι μας ήρθαν να τους στοιβάξουν; νευρίασε η Μαριάννα.

Η  Πόπη σήκωσε αμίλητη τους ώμους της και αφού έστριψε το τιμόνι του ποδηλάτου της, κατηφόρισε στον πλακόστρωτο δρόμο.Η φίλη της την ακολούθησε ανυπόμονα ρίχνοντας μια τελευταία ματιά στο «στέκι» της νεολαίας της περιοχής, που είχε μετατραπεί τόσο απρόσμενα σε καταυλισμό.

Στο σταυροδρόμι οι δύο φίλες αποχαιρετίστηκαν και τράβηξε η καθεμιά το δρόμο για το σπίτι της.Η Μαριάννα έστριψε δεξιά, μπήκε στο μονοπάτι που οδηγούσε στο σπίτι της, άφησε το ποδήλατό της στον κήπο και κατευθύνθηκε στο γραφείο της.Ξεκίνησε να λύνει με δυσφορία τις ασκήσεις των μαθηματικών, που τις είχε ξεχάσει όλο το απόγευμα μετά την πράσκληση της κολλητής της για παγωτό στην πλατεΐτσα.Η Πόπη έστριψε αριστερά κι όταν έφτασε στο σπίτι της, δεν ήθελε να ασχοληθεί με τίποτα.Ξάπλωσε στο κρεβάτι της και αναπόλησε την ιστορία της γιαγιάς Μερόπης, την ιστορία της προσφυγιάς, που κάθε φορά που η γιαγιά της την εξιστορούσε, η νεαρή δεκατετράχρονη την ενσάρκωνε στη φαντασία της με τις πιο ρεαλιστικές εικόνες.Τώρα , στην ιστορία αυτή που αναπλάθει στο μυαλό της, αντικαθιστά το πρόσωπο της ανήλικης γιαγιάς Μερόπης, με το χαριτωμένο στρογγυλό πρόσωπο της ηλιοκαμμένης προσφυγοπούλας που πρόλαβε να διακρίνει πίσω από το συρματόπλεγμα.

      «Είναι νύχτα.Έχει φτάσει η ειδοποίηση ότι οι Τούρκοι ετοιμάζονται να κάψουν την πόλη τους τα ξημερώματα.Το κορίτσι ετοιμάζει έναν μπόγο με τα απολύτως απαραίτητα, τον κλείνει προσεκτικά και τρέχει έξω από το σπίτι όπου την περιμένει όλη η οικογένειά της.Πριν βγει ξεκρεμά την εικόνα της Παναγιάς της Βρεφοκρατούσας πάνω από το τζάκι.Την φιλά και την κρύβει στο μπόγο της.Η μητέρα της την αγκαλιάζει και τρέχουν στο λιμάνι.

Το καΐκι του νονού της είναι έτοιμο.Η οικογένεια μπαίνει μέσα και το ταξίδι της φυγής ξεκινά.Ο ήλιος αρχίζει να ανατέλει και από τη στεριά ακούγεται φασαρία.Οι Τούρκοι!Από ένα σπίτι βγαίνει μια φλόγα.Η φλόγα εξελίσσεται σε πυρκαγιά.Ο κόσμος συρρέει στο λιμάνι να βρει διαφυγή.Μάταια όμως καθώς οι στρατιώτες σφάζουν ανελέητα.Οι μητέρες πηδούν στη θάλασσα σε μια απεγνωσμένη προσπάθεια να φτάσουν τα καΐκια, που απομακρύνονται, για να σώσουν τα βρέφη τους.Ο νονός του κοριτσιού σταματά το καΐκι και ανεβάζει μερικές απελπισμένες μητέρες με νεογέννητα μωρά.Ο χώρος γεμίζει ασφυκτικά με κίνδυνο να βουλιάξουν.Ο καπετάνιος όμως καταφέρνει να βγουν από το λιμάνι της κόλασης…

       Οι ώρες περνούν βασανιστικά αργά και το μεσημέρι, ο πατέρας και ο νονός του κοριτσιού ρίχνουν δίχτυα και όλοι γευματίζουν από την ανέλπιστα καλή ψαριά.Το βράδυ όμως το κρύο γίνεται τσουχτερό,τα μικρά κορμιά των παιδιών τρέμουν και οι μάνες τα τρίβουν για παραμείνουν ζεστά και δεν τα αφήνουν να κοιμηθούν για να μη παγώσουν.Αθώες ψυχές που παλεύουν να κρατηθούν στη ζωή…Η νεαρή προσφυγοπόυλα ετούτες τις ώρες δε νιώθει το κρύο, νιώθει μόνο πίκρα για τον κατεστραμμένο τόπο της.Όταν, επιτέλους αχνοχαράζει η καινούρια μέρα, στο βάθος του ορίζοντα  διακρίνεται ένα λιμάνι.Το λιμάνι της σωτηρίας τους και η αρχή της νέας τους ζωής, καλύτερης; χειρότερης; ποιος ξέρει…»

Η Πόπη σταματά να αναπολεί.Μετά…; Πώς θα ζήσουν μετά; Αυτό μπορεί να το διορθώσει η Πόπη. Ναι, είναι στο χέρι της να ζήσουν καλύτερα.Η Πόπη τώρα χαμογελά!

Σηκώνεται από το κρεβάτι της και τρέχει στην κουζίνα.Ανοίγει τα συρτάρια και βγάζει πακέτα ζάχαρη, αλεύρι, ρύζι, ζυμαρικά, όσπρια.Τα ρίχνει σε μια κούτα και προσθέτει δύο σοκολάτες που βρέθηκαν στο ψυγείο και μερικά γάλατα συμπυκνωμένα.Δένει την κούτα στη σχάρα του ποδηλάτου της και στερεώνει από πάνω μια εξάδα εμφιαλωμένα νερά.Σε μια σακούλα βάζει ένα γκαζάκι με ένα κατσαρολάκι και μια σακούλα καραμέλες.Ρίχνει την τσάντα στο καλάθι της και ανεβαίνει με ενθουσιασμό στο ποδήλατό της.

Τώρα κάνει την ίδια διαδρομή που είχε κάνει λίγη ώρα πριν με τη φίλη της.Αυτή τη φορά είναι μόνη.Τι πειράζει;Η φλόγα της προσφοράς που σιγοκαίει μέσα της διώχνει κάθε ανασφάλεια και φόβο.Φτάνει στον καταυλισμό.Το ίδιο κοριτσάκι που είχε δει και πριν στέκεται σκεφτικό δίπλα στο συρματόπλεγμα.Μόλις βλέπει την Πόπη κάνει να φύγει.

-          Όχι! φωνάζει η Πόπη. Μη φεύγεις!

Το κοριτσάκι μοιάζει να κατάλαβε.Η Πόπη κατεβαίνει από το ποδήλατό της και αρχίζει να λύνει την κούτα και τα νερά.Τα πετά πάνω από το συρματόπλεγμα.Δεν είναι τόσο ψηλό όσο νόμιζε.Βγάζει και την τσάντα από το καλάθι.Την πετά και αυτήν.Το κοριτσάκι τρέχει στην κούτα και βγάζει κραυγές ευχαρίστησης ανακαλύπτοντας το περιεχόμενο.Γυρίζει στην Πόπη που κοιτά χαμογελαστή και ψελλίζει:

-          Ευ…χα…ρι…στώ!

Το συλλαβιστό αυτό «ευχαριστώ» από το στόμα της μικρής προσφυγοπούλας άξιζε για την Πόπη όσο δεν αξίζουν χιλιάδες «ευχαριστώ» ειπωμένα από τα στόματα όλων των σοφών του κόσμου…

ΚΕΙΜΕΝΟ 3.             «Δακρυσμένη γη»

 

                                                      Όποιοι κι αν είναι εκείνοι

                                                      Όποιοι κι αν είμαστε εμείς

                                                      Ένας καημός μας ενώνει

                                                       Της δακρυσμένης γης…

     

                                                       Όσα και να’ναι τα χρόνια

                                                       Όσο μακρυά η  διαδρομή

                                                       Μία γραμμή μας ενώνει

                                                       Κι είναι η γραμμή, η ζωή.

                                                       

                                                       Ένας κι αν είναι ο θυμός μας

                                                        Μία κι αν είναι η οργή

                                                        Η μοίρα και ο χωρισμός μας

                                                        Το ίδιο θα είναι πικροί.

 

                                                        Κάποιοι πολεμοκάπηλοι

                                                        Μας κλείσαν σε ένα κουτί

                                                        Σε τούτο το χώμα μας φέραν

                                                        Και μας αφήσαν εκεί…

 

                                                        Κι έμειναν τα όνειρά μας

                                                        Στη δακρυσμένη γη

                                                        Κι έμεινε κι η χαρά μας

                                                        Στη χώρα αυτή τη μικρή

 

                                                        Πίσω να μας γυρίσουν

                                                        Είθε να βγει αυτή η ευχή

                                                        Ψυχή και καρδιά εκεί να μείνουν

                                                        Στη δακρυσμένη γη…

                                                        …Ψυχή και καρδιά εκεί να μείνουν

                                                              Στη δακρυσμένη γη…

Αφίσα της μαθήτριας της Β΄ Γυμνασίου: Λειβαδά Κατερίνας

 

ΕΠΙΣΚΕΨΗ  ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ

«Το δράμα των προσφύγων χθες και σήμερα»

στον Πολιτιστικό και Πνευματικό Όμιλο Ν. Παλατίων.

Οι μαθητές του  πολιτιστικού προγράμματος «Το δράμα των προσφύγων χθες και σήμερα»,στα πλαίσια της γνωριμίας τους με το προσφυγικό ζήτημα, όπως διαμορφώθηκε στην Ελλάδα μετά την μικρασιατική καταστροφή του 1922, επισκέφθηκαν τον Πολιτιστικό και Πνευματικό Όμιλο Ν. Παλατίων.

Το Λαογραφικό Μουσείο που στεγάζεται εκεί, στάθηκε μια πραγματική αποκάλυψη για εμάς! Ξεναγηθήκαμε στις αίθουσές του θαυμάζοντας τις υπέροχες παραδοσιακές φορεσιές , τα κεντήματα, τα έπιπλα, τα σκεύη, τα μουσικά όργανα, τα τούρκικα φιρμάνια…Μπροστά μας ξεδιπλώθηκε ολόκληρη η ζωή και ο πολιτισμός των Ελλήνων του Μαρμαρά!

 Επίσης οι μαθητές συμμετείχαν σε μια πολύ ενδιαφέρουσα δραστηριότητα μέσα από την οποία συνειδητοποίησαν καλύτερα τη ζωή στο Μαρμαρά αλλά και τον πόνο του ξεριζωμού.

 Όμως το πιο συγκινητικό σημείο της επίσκεψής μας ήταν η συνάντηση και η συζήτηση των μαθητών μας με τον κ. Θεόδωρο Ηλιάδη ,συγγραφέα μεταξύ άλλων και του βιβλίου «Προκόνησσος , Παλάτια , Νέα Παλάτια » και την κ. Κατίνα Παπαδοπούλου επίτιμη πρόεδρο του Ομίλου.

Μέσα από τις απαντήσεις τους στις ερωτήσεις των παιδιών σκιαγράφησαν τη ζωή στον Μαρμαρά , την αναγκαστική μετακίνηση των κατοίκων του, την εγκατάστασή τους εδώ και τη δημιουργία των Νέων Παλατίων .

Μας συγκίνησαν και μας εντυπωσίασαν,μεταφέροντάς μας με γλαφυρό τρόπο τις αναμνήσεις των γονιών και των παππούδων τους,που βίωσαν τα γεγονότα .

Γι’ αυτό και τους ευχαριστούμε θερμά για την παρουσία τους στην επίσκεψή μας.

Επίσης ευχαριστούμε την κ. Φωτεινή Γουμένουγια την καταπληκτική ξενάγηση και παρουσίαση του ευφάνταστου δρώμενου, καθώς και τον νυν πρόεδρο του Ομίλου κ. Θεόφιλο Μηλιόγλου για την φιλοξενία που μας προσέφερε!

Πραγματικά, το μουσείο του Ομίλου είναι κάτι που αξίζει να επισκεφτεί κανείς και αξίζουν συγχαρητήρια σε όλους αυτούς, που με τόσο κόπο το δημιούργησαν και το συντηρούν, για το άρτιο αποτέλεσμα που πέτυχαν.

Σας ευχαριστούμε!

                                                 Οι υπεύθυνες καθηγήτριες

                                            Μίχα Αναστασία , Φιλιππάτου Μαρία.

001 002 003 004 005 006 007

Μερικές από τις εντυπώσεις των μαθητών μας:

…Πριν πάμε στο μουσείο είχαμε μια ουδέτερη εικόνα για τους Παλατιανούς και για την καταστροφή της Σμύρνης, αλλά μετά από αυτήν την εμπειρία βλέπουμε τα πράγματα με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο(Ιωάννα Ηλιάσκου, Φοίβη Τσάλτα)

…Το λαογραφικό μουσείο των Ν. Παλατίων είναι πραγματικά ένα στολίδι του τόπου μας…  Μου άρεσαν πολύ τα εκθέματα αλλά  με συγκίνησαν και οι άνθρωποι που μας μίλησαν..(Στεφανία Παππά)

…..Στο μουσείο υπάρχουν εντυπωσιακά  εκθέματα , όπως  αργαλειός, χειρόγραφα και  εφημερίδες της εποχής…  Μας έκανε εντύπωση ότι το κτήριο είναι δωρεά ενός αντρόγυνου Παλατιανών…( Αντώνης Τοπαλίδης, Παναγιώτης Καρδάσης, Αλέξανδρος Κολενιάρης)

…Πιο πολύ με εντυπωσίασαν τα μαντήλια, τα οποία τα είχαν κεντήσει με λουλουδάκια..

 

…Μου έκαναν εντύπωση οι ενδυμασίες,που είχαν έντονα χρώματα και λεπτομέρειες που τις έκαναν φανταχτερές… Στο μουσείο μάς δέχτηκαν με αγάπη και ευγένεια..( Ευθυμία Ηλιάδη)

 

…Μας άρεσε το διαδραστικό παιχνίδι, γιατί μέσα από αυτό μπήκαμε στη θέση των προσφύγων…  Μας έκαναν εντύπωση οι παλιές εικόνες που τις έκοβαν με τσεκούρι στη μέση, για να μπορέσουν να τις μεταφέρουν…(Αγγελική Γουμένου , Γιωργία Θεοδοσιάδη)

 

…Μου έκανε εντύπωση ,ο τρόπος ενδυμασίας , με όλα αυτά τα μεταξωτά χειροποίητα φουστάνια των γυναικών αλλά και τα σακάκια και οι βράκες των ανδρών..Επίσης το κολιέ με τα νομίσματα που χαρακτήριζε την προίκα του κοριτσιού… οι καλές σχέσεις μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων και ότι αυτές οι σχέσεις κρατάνε μέχρι σήμερα..  (Γιώργος Δεληγιάννης)

…Περισσότερη εντύπωση μου έκαναν τα μουσικά όργανα ,που όπως παρατήρησα, έχουν λίγες διαφορές από τα σημερινά , οι χειροποίητες στολές , τα διατηρημένα δωμάτια με τα ξύλινα έπιπλα… και το γεγονός ότι οι γυναίκες είχαν πλήρη ελευθερία παρά την ενασχόληση τους με το σπίτι.(Κωνσταντίνα Μήλα)

Με την πρώτη ματιά στο μουσείο , δεν καταλαβαίνεις ότι πρόκειται να δεις όλα αυτά τα εκθέματα!...Από ότι μας είπε η ξεναγός, οι Παλατιανοί ενδιαφέρονταν πολύ για την εξωτερική τους εμφάνιση αλλά και για την προίκα τους( Μελίνα Παππά)

…Όσα μας είπαν, με ολοφάνερη τη συγκίνησή τους, ο κ. Ηλιάδης και η κ. Παπαδοπούλου αλλά και ο κ. Μηλιόγλου , πρόεδρος του μουσείου,για τη ζωή των γονιών και παππούδων τους στα Παλάτια του Μαρμαρά αλλά και για τις δύσκολες συνθήκες της εγκατάστασής τους ως πρόσφυγες στον Ωρωπό,είχαν μεγάλο ενδιαφέρον! (Έλενα Σπυροπούλου, Ιωάννα Πολυγένη)

…Αυτό που μας έκανε περισσότερο εντύπωση ήταν τα κεντήματα, που ο τρόπος που τα κεντούσαν , η βελονιά, αποκαλύπτονταν από τη μάνα στην κόρη για να συνεχίσει την παράδοση!(Μικαέλα Βασιλοπούλου , Ευαγγελία Ζαφείρη)

…Η επίσκεψή μας έγινε ακόμη πιο ιδιαίτερη με τη δική μας συμμετοχή σε ένα δρώμενο, το οποίο μας βοήθησε να κατανοήσουμε τη ζωή των ανθρώπων εκεί… (Κατερίνα Λειβαδά)

Θαύμασα τις αρχοντικές φορεσιές, που για να επιδείξουν τον πλούτο τους,είχαν ραμμένα πάνω τους φλουριά …Από τη συζήτηση ,ένα πράγμα μου έκανε μεγάλη εντύπωση,η αγάπη που συνέδεε τους Έλληνες και τους Τούρκους στα Παλάτια και γενικότερα στη Μ.Ασία. Οι απλοί άνθρωποι ζούσαν όλοι μαζί αδελφωμένοι και δεν είχαν έχθρες μεταξύ τους(Αγγελική Μήλα)

 

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

            Μια ιδιαίτερα ζεστή και συγκινητική εκδήλωση , πραγματοποιήθηκε στο σχολείο μας την Τρίτη  14/2/2017.

         Στα πλαίσια του πολιτιστικού προγράμματος «Το δράμα των προσφύγων χθες και σήμερα» που εκπονείται από 25μελή ομάδα μαθητών του σχολείου μας και τις φιλολόγους κ. Μίχα Αναστασία και κ. Φιλιππάτου Μαρία, διοργανώθηκε μια συνάντηση – συζήτηση με τον    κ. Στέφανο Γανωτή , συγγραφέα του βιβλίου «Συρία, το ημερολόγιο ενός αποχαιρετισμού» και  μια ομάδα Αφγανών προσφύγων από την ανοιχτή δομή  φιλοξενίας  προσφύγων της Μαλακάσας .  Στη συνάντηση παρευρέθηκαν μεταξύ άλλων, εκπρόσωποι του Συλλόγου Γονέων και κηδεμόνων, η κ. Σταυρούλα Σταμάτη υπεύθυνη των εκδόσεων «Σταμούλη», και  η  κ. Σουζάνα Χιώτη από τον Διεθνή Οργανισμό Μετανάστευσης.

Οι προσκεκλημένοι μας έφθασαν στο σχολείο το μεσημέρι και έτσι, γύρω από ένα κοινό τραπέζι απολαύσαμε όλοι  μαζί τα φαγητά που πρόσφεραν οι γονείς και ο Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων, τιμώντας την πατροπαράδοτη ελληνική φιλοξενία!

Στη συνέχεια τα προσφυγόπουλα, τέσσερα νεαρά αγόρια και ένα νεαρό κορίτσι, απάντησαν στις δεκάδες ερωτήσεις των μαθητών του προγράμματος, μιλώντας μας για την πατρίδα τους, για το επίπονο «ταξίδι φυγής» από αυτήν , για όσους άφησαν πίσω, για την ασφάλεια και τη χαρά που νιώθουν ευρισκόμενοι  στη χώρα μας ,για την επιθυμία τους να πάνε σχολείο , να μορφωθούν και να συνεχίσουν τη ζωή τους, κάνοντας  τα όνειρά τους πραγματικότητα.

Μας συγκίνησαν και μας μετέφεραν τις ελπίδες τους για ένα καλύτερο αύριο.

Ο κ. Γανωτής ως συγγραφέας αλλά και   ως υπεύθυνος  συντονιστής εκπαίδευσης στην ανοιχτή δομή της Μαλακάσας , μας μίλησε για το βιβλίο του αλλά και για τα καινούρια καθήκοντα  που έχει αναλάβει σχετικά με την εκπαίδευση των προσφύγων.

Αποσπάσματα από τη συζήτηση , που έγινε στα αγγλικά, σας παραθέτουμε αμέσως παρακάτω.

Τα συμπεράσματα, δικά σας..

Εμείς θα εξακολουθήσουμε να σας ενημερώνουμε για τις δράσεις του προγράμματος που σαν επόμενο βήμα θα συμπεριλάβουν ένα αφιέρωμα στους  δικούς μας πρόσφυγες από την Μικρά Ασία  και τον Πόντο.

ΟΙ ΥΠΕΥΘΥΝΕΣ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΕΣ:  Μίχα Αναστασία ,  Φιλιππάτου Μαρία

polit001 polit01 polit1 polit3 polit4

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΦΓΑΝΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

                                     (πέντε νεαρά αγόρια και ένα 15 άχρονο κορίτσι)

-Πώς ήταν το ταξίδι σας ως την Ελλάδα; Υπήρχαν στιγμές που φοβηθήκατε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού σας;

Όταν φτάσαμε στο Τσεσμέ,με τον πατέρα μου και τον αδελφό μου, είδαμε ένα φουσκωτό 9 μέτρα Εκεί θα μπαίναμε 78 άνθρωποι. Φοβήθηκα πολύ.

Ο πατέρας μου είπε ότι αυτή θα ήταν η τελευταία μας νύχτα.Έβγαλα μια φωτογραφία με το κινητό μου και νόμισα ότι θα ήταν η τελευταία.

Το ταξίδι κράτησε 4 ώρες.Τα άλλα πλοία που περνούσαν, σήκωναν κύματα και κουνούσε πολύ.Δεν ξέραμε και μπάνιο . 4 ώρες προσευχόμασταν συνέχεια. Μέσα στη βάρκα ήταν και μια άρρωστη μητέρα με ένα παιδί. Το πήρα στην αγκαλιά μου γιατί εκείνη ήταν χάλια. Όταν φτάσαμε κοντά στην ακτή είδα έναν Έλληνα στρατιώτη να κουνάει ένα φακό.

Ένιωσα ευτυχισμένος! Όταν πάτησα στεριά έβγαλα άλλη μια φωτογραφία Νόμιζα ότι ξαναγεννήθηκα!

 -Ποιοι σας βοήθησαν τις πρώτες στιγμές που φτάσατε στην Ελλάδα;

Υπήρχαν διάφοροι εθελοντές και έλληνες στρατιώτες που μας έκαναν να νιώθουμε ασφαλείς.

-Θυμάστε ένα περιστατικό στο οποίο να φοβηθήκατε ή να κινδύνεψε η ζωή σας στην πατρίδα σας;

-Μια μέρα ήμουν στο σπίτι του παππού μου και βγαίνοντας έξω από το σπίτι είδα έναν άνθρωπο.Λίγα λεπτά μετά ήταν χωρίς κεφάλι… Είδα κάποιον με γενείαδα να κρατά ένα τεράστιο όπλο.Στο Αφγανιστάν μπορούν να σε σκοτώσουν πολύ εύκολα.

Φοβήθηκα πολύ και ήθελα να φύγω …

- Εμένα ο αδελφός μου πυροβολήθηκε στο πόδι ,αλλά δεν υπήρχε γιατρός να τον φροντίσει και έτσι έχασε το πόδι του….Αργότερα σκοτώθηκε.

 Ο άλλος μου αδελφός είναι στη Νορβηγία και περιμένουμε να γίνει η επανένωσή μας. Όμως σε λίγο ενηλικιώνεται και σύμφωνα με τον νόμο μπορεί να μη γίνει επανένωση..

-Tα κορίτσια είχατε διαφορετική αντιμετώπιση από τα αγόρια τόσο στο σχολείο όσο και στην κοινωνία;

-Στις μεγάλες πόλεις δεν υπήρχαν διαφορές. Σε μικρότερες όμως επαρχιακές πόλεις που είναι θρησκόληπτοι και έχουν έντονη παρουσία οι Ταλιμπάν, τα κορίτσια δεν μπορούν ούτε να πάνε σχολείο.Εξαρτάται και από την οικογένεια αν θα τους το επιτρέψει.

-(κορίτσι) Τα κορίτσια είναι πολύ διαφορετικά εκεί γι αυτό είμαι πολύ χαρούμενη που είμαι εδώ και ελπίζω να συνεχίσω τη μόρφωσή μου. Οι γονείς μου με έστελναν άλλωστε σχολείο.

-Πώς ήταν το σχολείο που πηγαίνατε;

Ήταν σαν το δικό σας περίπου. Είχαμε Αγγλικά , Πληροφορική , μαθηματικά ,θρησκευτικά κ. ά.

Εμείς ήμασταν  πρόσφυγες στο Ιράν , όπου δεν μπορούσαμε να πάμε σχολείο γιατί δεν είχαμε ταυτότητες.Προσπαθήσαμε να έρθουμε στην Ευρώπη και ελπίζουμε να συνεχίσουμε την εκπαίδευσή μας..

-Πώς περνούσατε τον ελεύθερο χρόνο στις πόλεις σας;

Στο Ιράν που ζούσαμε τελευταία σαν πρόσφυγες δεν μπορούσαμε να πάμε στο γυμναστήριο ή στην παιδική χαρά. Μου άρεσε το volleyαλλά επειδή ήμουν μετανάστης δεν με άφηναν να παίξω στο γυμναστήριο .Μετά από ένα μήνα με έδιωξαν. Όλοι μας στον ελεύθερο χρόνο διαβάζαμε αγγλικά γιατί μια μέρα θέλαμε να πάμε στην  Ευρώπη.

Περιγράψτε μας ένα παραδοσιακό έθιμο της πατρίδας σας.

Γιορτάζουμε το ραμαζάνι , όπου από τις 4 το πρωί έως τις 8 το βράδυ δεν τρώμε τίποτα για ένα μήνα!

-Κατάγεστε όλοι από την ίδια πόλη; Είστε συγγενείς ή φίλοι.

Εμείς οι δύο είμαστε αδέλφια και καταγόμαστε από την Καμπούλ. Οι υπόλοιποι γνωριστήκαμε εδώ. Η κοπέλα μεγάλωσε στο Ιράν.

-Αν οι συνθήκες στην πατρίδα σας άλλαζαν θα θέλατε να γυρίσετε πίσω;

-Ναι , θα ήθελα να γυρίσω, όπου και να είμαι πουθενά δεν είναι σαν το σπίτι μου..

-(κορίτσι)Όχι, δεν θα γυρίσω ακόμη και αν υπάρχει ειρήνη. Θέλω να πάω στην Ευρώπη.

-Από τότε που φτάσατε στην Ελλάδα έχει αλλάξει η ζωή σας προς το καλύτερο;

Στην Ελλάδα αποκτήσαμε πολλές και καλές εμπειρίες. Ένα χρόνο τώρα , μόνο καλά έχουμε δει από Έλληνες .

-Πώς περνάτε τη μέρα σας εδώ;

-Πώς αισθάνεστε που δεν πάτε σχολείο;

- Όλη μέρα καθόμαστε και δεν έχουμε τι να κάνουμε. Αισθανόμαστε χάλια που δεν πάμε σχολείο . Θέλουμε πολύ να πάμε.

-(κορίτσι).Εγώ όλη μέρα διαβάζω. Μαθαίνω ελληνικά και γενικά προσπαθώ να μην μένω πίσω στη μόρφωσή μου.

-Ποια όνειρα κάνατε από μικρά παιδιά για το τι θα γίνετε όταν μεγαλώσετε;

-Στον Αφγανιστάν τα παιδιά έχουν πολλά ταλέντα αλλά δεν μπορούν  να τα υλοποιήσουν.Θα ήθελα να γίνω κάτι που να βοηθάω ανθρώπους και παιδιά , επειδή και εγώ έχω ζήσει έτσι

-Από μικρός ήθελα να γίνω κουρέας και τώρα κουρεύω όλο το camp!

-Εγώ σε μικρή ηλικία ονειρευόμουν όπως όλα τα παιδιά να γίνω σταρ! Αλλά μεγαλώνοντας θα ήθελα να παρατηρώ τα αστέρια και τους γαλαξίες ,ή να γίνω φωτογράφος.

-Εγώ ζωγραφίζω και ίσως ασχοληθώ με αυτό.

-(κορίτσι) Εγώ θέλω να γίνω σχεδιάστρια.

-Πώς ταξιδέψατε ως εδώ;

Φεύγοντας από το Αφγανιστάν , περάσαμε στο Ιράν, όπου όμως είναι πολύ επικίνδυνο γιατί η κυβέρνηση του Ιράν για να μην μπαίνουν πρόσφυγες πληρώνει 200 ευρώ το κεφάλι για να μας σκοτώνουν οι στρατιώτες. Στο Ιράν μείναμε ώσπου να μπορέσουμε να φύγουμε για Ευρώπη. Η κυβέρνηση του Ιράν μας ανάγκαζε να πολεμάμε σαν στρατιώτες στην Συρία ,δεν έστελναν δικούς τους να σκοτωθούν.. Εμείς βέβαια αρνηθήκαμε και φύγαμε..Περάσαμε στην Τουρκία στην Κωνσταντινούπολη , μετά στη Σμύρνη, μετά στο Τσεσμέ και από εκεί στη Χίο. Κάναμε πάρα πολλά χιλιόμετρα με τα πόδια. Ένα μεγάλο μέρος της διαδρομής το κάναμε δεμένοι στον άξονα των φορτηγών..

Εγώ γύρισα δυο φορές πίσω. Πληρώσαμε πολλά λεφτά και οι διακινητές ζητούσαν και άλλα κάθε φορά.

-Έχετε κάνει φίλους Έλληνες από τότε που ήρθατε στην Ελλάδα;

Ο κ. Στέφανος και η κ. Σουζάνα είναι φίλοι για εμάς και μας έχουν βοηθήσει πολύ. Μας συμπαραστέκονται από την πρώτη στιγμή και όποτε τους χρειαζόμαστε. Τώρα  είστε και εσείς φίλοι μας…

Οι μαθητές που επιμελήθηκαν την συνέντευξη ήταν: Κοκώνη Θεοδώρα , Πολυγένη Ιωάννα από το Α1 ,Βασιλοπούλου Μικαέλα  Γουμένου Αγγελική, Ζαφείρη Ευαγγελία , Ηλιάδη Ευθυμία , Ηλιάσκου Ιωάννα , Θεοδοσιάδη Γιωργία από το Α2, Κουμπαγιώτη Ζωή , Νεφέλη Νάτση , Παππά Μελίνα , Παππά Στεφανία από το Α3,Τσάλτα ΦοίΒη , Σπυροπούλου Ελένη , Τζεβελέκου Κλεοπάτρα, Σαπατίνα Θεοδώρα από το Α4, Μήλα Αγγελική , Μήλα Κων/να , Λιβαδά  Κατερίνα από το Β2.

 

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ Κ. ΣΤΕΦΑΝΟ ΓΑΝΩΤΗ.

- κ. Γανωτή, εμείς σας γνωρίζουμε ως καθηγητή Γαλλικών και παραδοσιακών μουσικών οργάνων. Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τους πρόσφυγες;

Πρώτα από όλα δεν έχω νιώσει ότι η δουλειά μου είναι καθηγητής γαλλικών ή μουσικής.Μου αρέσει περισσότερο μια άλλη λέξη από τη λέξη καθηγητής, η λέξη δάσκαλος.

Νομίζω ότι η λέξη δάσκαλος έχει μέσα κάτι πολύ πιο σημαντικό. Καθηγητής σημαίνει ότι εγώ θέλω να σας πάω κάπου. Δε νιώθω ότι είμαι καθηγητής αλλά δάσκαλος και πολύ περισσότερα πράγματα μαθαίνω εγώ από εσάς παρά εσείς από εμένα. Και επειδή εσείς είστε πιο πολλοί και μου μαθαίνετε πολλά , είμαι πιο σοφός επειδή βρίσκομαι κοντά σας!

Δεν αποφάσισα τώρα να ασχοληθώ με τους πρόσφυγες. Τώρα μου δόθηκε η ευκαιρία ,γιατί προκήρυξε το Υπουργείο Παιδείας θέσεις και μπόρεσα να αποσπαστώ εκεί. Με τους πρόσφυγες ασχολούμαι τουλάχιστον 10 χρόνια μέσα από διάφορους  χώρους. Το να ασχολούμαι με τους πρόσφυγες είναι κάτι σαν φόρος τιμής στους δικούς μας παππούδες και γιαγιάδες που ήταν και αυτοί πρόσφυγες.   Εγώ στο πρόσωπο των προσφύγων βλέπω τη γιαγιά μου και τον παππού μου όταν ήταν σε αυτή την ηλικία.

-Το βιβλίο σας « Αντίο Συρία» το γράψατε πριν γνωρίσετε τους πρόσφυγες ή μετά;

Το βιβλίο «Αντίο Συρία» γράφτηκε τον προηγούμενο Νοέμβρη όταν μετά από 3-4 μήνες που βρισκόμουν συνέχεια στο λιμάνι του Πειραιά ,που έρχονταν οι πρόσφυγες , ήρθα σε μεγάλη επαφή μαζί τους.     Και οι λόγοι που το έγραψα ήταν δύο. Ο πρώτος λόγος ήταν για να ευαισθητοποιήσω τα παιδιά στην ηλικία σας πάνω στο θέμα αυτό και ο δεύτερος για να μαζέψω όσα περισσότερα χρήματα μπορούσα και να τα διαθέσω εκεί που έπρεπε.  Ο καθένας βοηθά με το δικό του τρόπο..

- Σας εμπιστεύτηκαν από την αρχή; Δυσκολευτήκατε στην επικοινωνία ;

Οι πρόσφυγες και γενικά οι άνθρωποι που έχουν μεγάλη ανάγκη , όπως και τα παιδιά ,ξέρουν από την αρχή ποιον να εμπιστευτούνε.

Μου δείξανε πάρα πολύ μεγάλη εμπιστοσύνη από την αρχή ,δεν υπήρξε ούτε ένας που να με κρατήσει μακριά και όχι μόνο εμένα, αλλά και πάρα πολλούς ανθρώπους. Θυμάμαι να είμαι στον Πειραιά και να είναι μια μάνα με τρία –τέσσερα πιτσιρίκια και να χρειάζεται κάτι να κάνει και να μου λέει «κράτα το μωρό» και να φεύγει , να έρχεται μετά από μία ώρα…  Δεν ήταν βέβαια  αδιάφορη για το παιδί της αλλά για κάποιο λόγο μου έδειξε εμπιστοσύνη…Τώρα αν κάποιος σου δείξει εμπιστοσύνη και εσύ την προδώσεις, τότε έχεις κάνει κακό και σε αυτόν και στον εαυτό σου

- Μείνατε μαζί τους για κάποιο χρονικό διάστημα ή νιώσατε ανασφάλεια, φόβο…; 

Έχω κοιμηθεί πολλά βράδια σε σκηνές στη Μαλακάσα και αντίστοιχα έχουν κοιμηθεί στο σπίτι μου πάρα πολλά παιδιά. Αν δείξεις ότι φοβάσαι δεν μπορείς να κερδίσεις ποτέ κανένα.  Φοβάσαι όταν έχεις κάτι να κρύψεις , όταν έχεις κάτι να σου πάρουνε , όταν έχεις κάνει κάποιο κακό και φοβάσαι μήπως σε εκδικηθούνε. Και εδώ να κάνω μια παρένθεση .

Θέλω να πιστεύω ότι ,όπως η Ελλάδα δεν έχει κάνει ποτέ  κακό σε κανένα από αυτούς τους λαούς που σήμερα είναι πρόσφυγες εδώ, έτσι και δεν θα λάβει και κάποια κακία  ως αντεκδίκηση. Οι Γάλλοι, που τρέμουν τους πρόσφυγες , οι Γερμανοί , οι Βέλγοι  οι Αμερικανοί , οι Άγγλοι ,αν ανατρέξουμε στην ιστορία τους ,έχουν κάνει πολλαπλάσια εγκλήματα σε όλους αυτούς τους λαούς, που σήμερα φοβούνται. Σαφώς και  δεν δικαιολογούμε καμία τρομοκρατική ενέργεια και το κακό που κάνει στους ανθρώπους. Αλλά αυτοί ξέρουν γιατί φοβούνται…

- Τι μαθαίνετε γι’ αυτούς τους ανθρώπους από την καθημερινή σας επαφή μαζί τους;

Aυτό που μαθαίνω είναι ότι δεν υπάρχει κανένας διαχωρισμός ούτε σε εθνικότητα, ούτε σε χρώμα, ούτε σε θρησκεία.

Ο άνθρωπος είναι άνθρωπος και όταν του δίνω καλό μου επιστρέφει καλό.

- Ποιες δυσκολίες συναντήσατε σχετικά με την οργάνωση του εκπαιδευτικού προγράμματος γι’αυτά τα παιδιά;

Έχει γίνει ένα εξαιρετικό πρόγραμμα για τους πρόσφυγες αλλά δεν έχει ξεκινήσει ακόμα. Καλύτερα  να ήταν λιγότερο εξαιρετικό και να είχε ξεκινήσει.

 

- Πιστεύετε ότι αυτός ο ρόλος σας έχει περισσότερο ενδιαφέρον από το ρόλο του εκπαιδευτικού στα δικά μας σχολεία;

Όχι! Η εκπαίδευση έχει το ίδιο ενδιαφέρον πάντα με οποιουσδήποτε μαθητές.

Αν έλεγα ότι ο ρόλος μου, τώρα με τους πρόσφυγες ,έχει πιο ενδιαφέρον από όταν ήμουν στο σχολείο, θα ήμουν ψεύτης και αχάριστος γιατί το να δουλεύεις σε ένα σχολείο και να έχεις παιδιά οποισδήποτε ηλικίας είναι κάτι πολύ σημαντικό!                                                                                                               Για εμένα είναι η ωραιότερη δουλειά που υπάρχει στον κόσμο!  Ο ρόλος αυτός που έχω τώρα, δεν είναι ούτε καλύτερος ούτε χειρότερος. Είναι απλά διαφορετικός.

- Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να στείλετε, τόσο μέσα από τη συγκλονιστική ιστορία της Ροζμπίν όσο και από το νέο σας ρόλο στο κέντρο φιλοξενίας προσφύγων στη Μαλακάσα;

Η ζωή είναι σκληρή και συμβαίνει δίπλα μας. Όλα αυτά τα παιδιά που βλέπετε εδώ έχουν δει σκοτωμούς, έχουν δει ανθρώπους να πεθαίνουνε , έχουν ζήσει πολύ ζόρικα πράγματα… Όλα αυτά τα παιδιά έχουν ιστορίες που δε θα τις ξεχάσουν ποτέ…

Γιατί στην καινούρια έκδοση η ηρωίδα μου τελικά επιβιώνει;                                                                                   Μετά από τη συζήτηση με την κ.Σταμάτη κατάλαβα ,ότι, όταν γράφεις κάτι για παιδία, πρέπει να αφήνεις μια αχτίδα ελπίδα στην καρδιά τους..Έτσι ένιωσα ότι έπρεπε να δώσω μια ευκαιρία σε αυτό το κοριτσάκι να ζήσει! Για να μπορέσει όλα αυτά τα πράγματα που έμαθε από τους γονείς της, από τον παππού της, από τον φίλο της, να τα κάνει δημιουργία  και να είναι περήφανη για αυτά.. Μπορεί το προηγούμενο τέλος να είναι πιο «πιασιάρικο»αλλά τελικά τι ελπίδα  δίνεις σε ένα παιδί;  Όσο για τον τίτλο, το διαβάσανε Σύριοι φίλοι μου και μου είπαν: «μα εμείς δεν θέλουμε να πούμε αντίο στη Συρία» , το αντίο είναι τελειωτικό.. Έτσι η καινούρια έκδοση τιτλοφορείται: «Συρία, το ημερολόγιο ενός αποχωρισμού» …

Ελπίζω και εύχομαι ένα από τα ταξίδια της ζωής σας να είναι στη Συρία που θα έχει ξαναφτιαχτεί..

 

Οι μαθητές που επιμελήθηκαν τη συνέντευξη, ήταν:Δεληγιάννης Γιώργος Β1,  Κολενιάρης Αλέξανδρος  Β1, Καρδάσης Παναγιώτης Α1,   Γκίκας Δημήτρης Α2, Γιαννάτος ΑντώνηςΑ2  Τοπαλίδης Αντώνης Α4

 

 

Η ΟΜΑΔΑ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ

«ΤΟ ΔΡΑΜΑ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΧΘΕΣ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ»

ΣΤΗΝ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ ΠΕΤΕΡ ΝΕΣ

«ΑΛΜΑΤΑ»  (HOPPET)

Στα πλαίσια του πολιτιστικού προγράμματος «Το δράμα των προσφύγων χθες και σήμερα μέσα από τη λογοτεχνία » η ομάδα μας παρακολούθησετην πολυβραβευμένη ταινία «Άλματα» του Petter Næss στο  ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης .Η ταινία που αναφέρεται  στα προβλήματα των μεταναστών  όπως τα βιώνει ένα αγόρι στην Ευρώπη, εντυπωσίασε τους μαθητές μας αποδεικνύοντας ότι δεν πήρε άδικα δεκατρία βραβεία!  Το «ρεπορτάζ» που ακολουθεί είναι κατατοπιστικό!                   

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ:  (από τη μαθήτρια του Α4   Τσάλτα  Φοίβη )

Η ταινία ξεκινά με  δύο αδέλφια τον Αζάντ και τον Τίγκρις , 9 και 13 χρονών αντίστοιχα , που προπονούνται σε μια αλάνα στην  πληγωμένη από τον εμφύλιο πόλεμο Συρία.Ο μικρός αδελφός εκτελεί ένα άλμα εις ύψος με αυτοσχέδια κοντάρια ενώ ο μεγάλος αδελφός του φωνάζει: «Πιο ψηλά  ακόμη πιο ψηλά!!».

Ξαφνικά η πόλη τους βομβαρδίζεται και τα δύο αδέλφια κρύβονται και έντρομα περιμένουν να τελειώσει ο βομβαρδισμός. Είναι η στιγμή που από τον τρόμο ο μεγάλος αδελφός χάνει τη φωνή του…

Η ταινία συνεχίζει λίγα  χρόνια αργότερα . Η ζωή τους κινδυνεύει και οι γονείς τους αποφασίζουν να τους στείλουν στο εξωτερικό για μια καλύτερη ζωή. Με μια φιλική οικογένεια που τα παρουσιάζει σαν δικά της παιδιά , φτάνουν στη Σουηδία.Τα δύο αδέλφια είναι πολύ στεναχωρημένα χωρίς τους γονείς τους , και με μια οικογένεια που δεν τους φέρεται καλά.

Ο Αζάντ γράφτηκε στο σχολείο, αλλά εκεί τα πράγματα ήταν δύσκολα. Από μικρό παιδί είχε σαν όνειρο να γίνει πρωταθλητής στο άλμα εις ύψος. Στο σχολείο υπήρχε αντίστοιχη ομάδα αλλά οι συμμαθητές του δεν τον ήθελαν..Ώσπου τον είδαν να πηδά τόσο ψηλά που ενθουσιάστηκαν! Παρά το ότι η οικογένεια που τους φιλοξενεί του απαγορεύει να πηγαίνει στην ομάδα εκείνος βρίσκει τρόπο να το κάνει και δημιουργεί καινούριους φίλους.

Κάποια στιγμή τα δυο αδέλφια ταλαιπωρημένα από την καταπίεση της οικογένειας που τα είχε αναλάβει, αποφασίζουν να το σκάσουν. Οι δύσκολες καταστάσεις τους αγχώνουν και τους οδηγούν στο να τσακωθούν μεταξύ τους . Ο μεγάλος αδελφός φεύγει ,ο Αζάντ όμως, μετανιώνοντας και θυμούμενος τα λόγια του πατέρα του να είναι πάντα μαζί, τον βρίσκει σε έναν πλανόδιο πωλητή χοτ-ντογκ, έναν περιθωριακό τύπο ,που όμως πάντα σε αυτόν τα παιδιά έβρισκαν καταφύγιο και συμβουλές.

Το επόμενο βήμα είναι το ταξίδι στη Γερμανία Η ομάδα του Αζάντ θα πάει εκεί για αγώνες και ο προπονητής τον θέλει μαζί!! Το όνειρο αρχίσει να γίνεται πραγματικότητα!

Διαβατήρια δεν έχουν αλλά με τη κάλυψη των συναθλητών του Αζάντ , τα δύο αδέλφια φτάνουν κρυφά στη Γερμανία.

Στο γήπεδο ο Αζάντ συναντά την αγαπημένη του πρωταθλήτρια στο άλμα εις ύψος , που τον χαιρετά και τον ενθαρρύνει. Η πιο μεγάλη όμως έκπληξη ,είναι οι γονείς του που έχοντας διαφύγει από τη Συρία τον συναντούν στις κερκίδες!!

Τον καλούν να φύγουν ,αλλά εκείνος δεν εγκαταλείπει το όνειρο!! Βάζει τον πήχη ακόμα πιο ψηλά και εκτελεί το καλύτερο άλμα της ζωής του!!

ΟΙ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΜΑΣ:

«Η ταινία μου προκάλεσε πολλά συναισθήματα. Αρχικά ένιωσα μεγάλη αγωνία επειδή έπρεπε να φύγουν παράνομα από τη χώρα τους…Ένιωθα φόβο στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας,αλλά κυρίως στη σκηνή που τα παιδιά έφυγαν από αυούς που τους φιλοξενούσαν και έπρεπε από εκεί και πέρα να βρουν χώρο να μείνουν και να συντηρούνται μόνα τους….

Στο τέλος όμως ένιωσα ένα μεγάλο κύμα ενθουσιασμού και χαράς να παρασέρνει όλα τα αρνητικά συναισθήματα,εκεί που γνωρίζει το ειδωλό του την Kajsa Bergqvist,και εκτός από το ότι κερδίζει στους αγώνες ξανασμίγει με την οικογένειά του.Μικαέλα Βασιλοπούλου Α2

«Από αυτή την ταινία έβγαλα κάποια συμπεράσματα:

- Nα αγαπάμε και να προστατεύουμε τους δικούς μας ανθρώπους.

-Να αξιοποιούμε κάθε στιγμή με την οικογένειά μας ή τους φίλους μας γιατί μπορεί κάποια στιγμή να πρέπει να τους αποχωριστούμε.

-Στις δύσκολες στιγμές πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα σε βοηθάει και θα σε κάνει χαρούμενο..Απλά πρέπει να ψάξεις να βρεις τον σωστό.

- Στα εμπόδια της ζωής μην τα παρατάς γιατί νομίζεις πως δεν θα τα καταφέρεις. Προσπάθησε. Αλλά και αν αποτύχεις θα ξέρεις προσπάθησες και έκανες ότι μπορούσες. Στις δύσκολες στιγμές μη βλέπεις σκοτάδι, προσπάθησε να ψάξεις για το φως.

-Να αγαπάς κάθε στιγμή της ζωής που ζεις γιατί κάποια στιγμή μπορεί να αλλάξει. Ζήσε ευτυχισμένα όσο περισσότερο μπορείς ..»Έλενα Σπυροπούλου Α4

«Μου έκανε εντύπωση ο Σουηδός φίλος των παιδιών ( ένας περιθωριακός τύπος , πωλητής χοτ-ντογκ ) που πάντα έδειχνε με διάφορους τρόπους την καλή πλευρά των πραγμάτων!» Αγγελική Γουμένου Α2

Από την ταινία μου έχουν μείνει διάφορες σκέψεις και συναισθήματα στο μυαλό , όπως το ότι αυτό το μικρό παιδί δεν σταμάτησε ποτέ να ελπίζει για το όνειρό του, αλλά και το ότι ο αδελφός του τον ενθάρρυνε συνέχεια…. Διέκρινα και κάποιες ομοιότητες με την ηρωίδα του βιβλίου «Αντίο  Συρία» του Στέφανου Γανωτή, όπως το ότι και τα δυο παιδιά αναγκάστηκαν να αποχωριστούν τους γονείς τους αλλά και το ότι και τα δυο είχαν ένα μεγάλο όνειρο που ήθελαν να πραγματοποιήσουν..»  Ευθυμία Ηλιάδη Α2

..Aυτό το κινηματογραφικό έργο με συγκίνησε, γιατί είναι μια ταινία που προβάλλει την περιπέτεια δυο αγοριών από την Συρία που αυτόν τον καιρό γίνεται πόλεμος.Για τα παιδιά αυτά νιώθω στεναχώρια και θλίψη που είναι υποχρεωμένα να εγκαταλείψουν την πατρίδα τους..Μου έκανε εντύπωση η δύναμη για επιβίωση και πως δεν το έβαλαν κάτω ούτε στιγμή! Γιωργία Θεοδοσιάδη Α2

Ανανεώνουμε το ραντεβού μας στις επόμενες δραστηριότητες του προγράμματος!

                                              Οι υπεύθυνες καθηγήτριες

                                           Μίχα Αναστασία , Φιλιππάτου Μαρία

      ΚΑΝΑΛΙ YOUTUBE 

  «Το κακό συναπάντημα»

     

    του Ιωάννη Κονδυλάκη

"Ωρωπός 750 π. Χ." 

  Το δράμα των προσφύγων 

       χθές και σήμερα

"Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου"

της Άλκης Ζέη

 

Η Ε.Μ.Ε. ΔΗΜΟΣΙΕΥΕΙ ΤΙΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ

ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΩΝ ΣΤΟΝ "ΕΥΚΛΕΙΔΗ"